1º de mayo: ¡Corre, compañera! El viejo mundo queda detrás de nosotras.

Hoy no marchamos por nostalgia ni por ritual. Marchamos porque el presente arde y el futuro nos lo quieren arrebatar. Marchamos porque el trabajo sigue siendo explotación, porque la obediencia se nos impone como virtud, y porque la dignidad aún se negocia en mercados que nunca elegimos.


El viejo mundo —el de la jerarquía, la sumisión y el miedo— se resquebraja bajo nuestros pasos. No lo empujamos por capricho, sino por necesidad. Cada jornada laboral precaria, cada derecho recortado, cada vida subordinada al beneficio de unos pocos confirma que no hay reforma suficiente dentro de este sistema.

No hay futuro sin desobediencia.


Desobedecer es recordar que no nacimos para obedecer órdenes injustas. Es negarse a aceptar que la vida se reduzca a sobrevivir. Es organizarnos sin amos, construir sin permisos, resistir sin miedo. La desobediencia no es caos: es la semilla de un orden nuevo, nacido desde abajo, horizontal, solidario y libre.

Frente a quienes nos quieren aisladas, elegimos la comunidad. Frente a quienes nos quieren dóciles, elegimos la acción directa. Frente a quienes nos quieren cansadas, elegimos la lucha compartida.


Paz. Trabajo. Revolución.


Hablar de paz hoy no es ingenuidad: es una urgencia. Vivimos en un mundo atravesado por guerras abiertas y conflictos permanentes, donde millones de personas son desplazadas, explotadas o sacrificadas en nombre de intereses que nunca son los suyos. Las decisiones que conducen a la guerra se toman lejos de quienes la sufren, en despachos donde la vida humana se reduce a cifras, recursos o fronteras.


Nos dicen que la guerra es inevitable, que es parte del orden del mundo, que debemos elegir bando y aceptar sus reglas. Pero la guerra que nos imponen no es la nuestra. No luchamos por banderas ni por mercados, ni por los beneficios de élites políticas o económicas que jamás pisan el frente.

La paz que defendemos no es la paz del silencio, ni la paz de los cementerios, ni la paz impuesta por la fuerza. Es una paz construida desde abajo, desde la justicia social, desde la igualdad real y el fin de toda dominación. Porque no puede haber paz mientras exista explotación, mientras la riqueza de unos dependa de la miseria de otros, mientras la vida esté subordinada al poder y al beneficio.


Rechazamos un mundo donde la violencia es negocio y la guerra una industria. Rechazamos que nuestras vidas sean instrumentalizadas para sostener sistemas que necesitan del conflicto para perpetuarse.


Nuestra paz nace del apoyo mutuo, de la solidaridad entre pueblos, de la desobediencia a quienes nos empujan al enfrentamiento. Es la paz de quienes se niegan a matar y a morir por intereses ajenos. Es la paz que se construye organizándonos, resistiendo y creando alternativas.


Porque luchar por la paz hoy es también luchar contra las causas que hacen la guerra posible.
Y esa lucha —colectiva, consciente, insumisa— es ya una forma de revolución.


Hoy, como ayer, el anarcosindicalismo no pide permiso: construye alternativas. Desde los sindicatos de base, las redes de apoyo mutuo, las huelgas, las okupaciones, las cooperativas, las calles. Allí donde haya explotación, habrá resistencia. Allí donde haya obediencia, habrá rebeldía.


Que tiemblen quienes sostienen este mundo viejo.
Que se escuchen nuestras voces en cada trabajo en cada barrio, en cada rincón.


Porque no esperamos el futuro:
lo estamos creando.


¡Viva el Primero de Mayo!
¡Viva la lucha de la clase trabajadora!
¡Por la anarquía y el apoyo mutuo!


Hator lehenbailehen! Mundu zaharra atzean dugu jada

Manifestatzen gara oraina sutan delako eta etorkizuna kendu nahi digutelako. Lana esplotazioa delako irten gara kalera, obedientzia bertute gisa inposatzen zaigulako, eta duintasuna ez dagoelako salgai guk aukeratu ez ditugun merkatutan.

Mundu zaharra — hierarkiarena, mendetasunarena eta beldurrarena — gure urratsen azpian pitzatzen ari da. Ez dugu kapritxoz bultzatzen, beharrez baizik. Lanaldi prekario bakoitzak, murriztutako eskubide bakoitzak, gutxi batzuen onuraren mendeko bizitza bakoitzak berresten digu sistema honek ez duela nahikoa erreformarik.

Ez dago etorkizunik desobedientziarik gabe.


Desobeditzen dugunean, agindu bidegabeak betetzeko ez ginela jaio gogoratzen dugu. Bizitza bizirautera mugatzen dela onartzeari uko egiten diogu. Nagusirik gabe antolatzea da desobedientzia, baimenik gabe antolatzea, beldurrik gabe aurre egitea. Desobedientzia ez da kaosa: ordena berri baten hazia da, behetik jaioa, horizontala, solidarioa eta askea.

Isolatuta nahi gaituztenen aurrean, komunitatea aukeratzen dugu. Otzan nahi gaituztenen aurrean, ekintza zuzena aukeratzen dugu. Nekatuta nahi gaituztenen aurrean, borroka partekatua da gure aukera.
Bakea. Lana. Iraultza.

Gaur bakeaz hitz egitea ez da inozokeria: premia bat da. Bizi garen mundua gerra eta etengabeko gatazkez josia dago, non milioika pertsona desplazatzen diren, inoiz eurenak ez diren interesen izenean ustiatuak edo sakrifikatuak. Gerrara daramaten erabakiak, sufritzen dutenengandik urrun hartzen dira, bizitza zifra huts, baliabide edo mugetan laburbiltzen duten bulegoetan.

Gerra saihestezina dela diote, munduaren ordenaren parte dela, bandoa aukeratu eta haren arauak onartu behar ditugula. Baina ezartzen diguten gerra ez da gurea. Ez dugu borrokarik egingo banderengatik, merkatuengatik edo inoiz frontea zapaltzen ez duten elite politiko zein ekonomikoen irabaziengatik.

Defendatzen dugun bakea ez da isiltasunaren bakea, ez hilerrietako bakea, ezta indarrez inposaturiko bakea ere. Behetik eraikitako bakea da, justizia soziala oinarritzat duena, benetako berdintasuna eta menderatze ororen amaiera ekarriko duena. Ezin delako bakerik eman esplotazioa existitzen den bitartean, batzuen aberastasuna besteen miseriaren mende dagoen bitartean, bizitzak boterearen eta diru irabaziaren mende jarraitzen duen bitartean.

Indarkeriarekin negozioa egin eta gerra industria bihurtzen dituen mundua arbuiatzen dugu.
Betikotzeko gatazka ezinbestekoa duten sistemei eusteko gure bizitzak instrumentalizatuak izateari uko egiten diogu.


Gure bakea elkarrekiko babesetik sortzen da, herrien arteko elkartasunetik, liskarrera bultzatzen gaituztenekiko desobedientziatik. Besteren interesengatik hiltzeari eta erailtzeari uko egiten diotenen bakea da. Antolatuz, aurre eginez eta alternatibak sortuz eraikitzen den bakea da.

Gaur, bakearen alde borrokatzea gerra eragiten duten kausen aurka borrokatzea ere bada.
Eta borroka hori — kolektiboa, kontzientea, intsumisoa — iraultza modu bat da.


Gaur, atzoko lez, anarkosindikalismoak ez du baimenik eskatzen: alternatibak eraikitzen ditu. Tokian tokiko sindikatuetan, elkar laguntzarako sareetan; greba, okupazio, kooperatiba eta kaleetan. Esplotazioa dagoen tokian, erresistentzia egongo da.


Obedientzia eskatzen badigute, errebeldiatik erantzungo dugu.

Mundu zahar honi eusten diotenek dardara egin dezatela.
Gure ahotsak entzun daitezela auzo bakoitzean, lan bakoitzean, txoko bakoitzean.
Ez gaudelako etorkizunaren zain:
etorkizuna sortzen ari gara.


Gora Maiatzaren Lehena!
Gora langileen borroka!
Anarkia eta elkar laguntzaren alde!



Corre, companya! El vell món queda darrere nostre

Avui no ens mobilitzem ni per nostàlgia ni per ritual. Ens mobilitzem perquè el present ens crema i ens volen prendre el futur. Ens mobilitzem perquè el treball continua sent explotació, perquè l’obediència se’ns imposa com a virtut, i perquè la dignitat encara es negocia en mercats que no triem.

El vell món —el de la jerarquia, la submissió i la por— s’esquerda sota els nostres
passos. No l’empenyem per desig, sinó per necessitat. Cada jornada laboral precària,
cada retallada dels drets, cada vida subordinada al benefici d’uns quants confirma que no
hi ha reforma possible dins d’aquest sistema.
No hi ha futur sense desobediència.

Desobeir és recordar que no vam néixer per a obeir injustícies. És negar-se a
acceptar que la vida sigui només sobreviure. És organitzar-nos sense amos, construir sense permís, resistir sense por. La desobediència no és caos: és la llavor d’un nou ordre, que neix des de l’arrel, horitzontal, solidari i lliure.

Davant dels que ens volen aïllades, triem la comunitat. Enfront dels que ens volen dòcils, triem l’acció directa. En contra dels que ens volen desanimades, triem la lluita compartida.

Pau. Treball. Revolució.


Parlar de pau avui no és ingenuïtat: és urgència. Vivim en un món ferit, ple de
guerres obertes i conflictes permanents, on milions de persones són desplaçades,
explotades o sacrificades en nom d’uns interessos que mai són els seus. Les decisions
que condueixen a la guerra es prenen des de la distància de qui la pateix, en despatxos on la vida humana es redueix a xifres, recursos o fronteres.


Ens diuen que la guerra és inevitable, que és part de l’ordre del món, que hem de
triar bàndol i acceptar les seves regles. Però la guerra que ens imposen no és la nostra.

No lluitem ni per banderes, ni per mercats, ni pels beneficis d’elits polítiques o econòmiques que mai trepitgen el front.


La pau que defensem no és la pau del silenci, ni la pau dels cementiris, ni la pau
imposada per la força. És una pau construïda des de baix, des de la justícia social, des de la igualtat real i la fi de tota dominació. Perquè no pot haver-hi pau mentre existeixi explotació, mentre la riquesa d’uns depengui de la misèria d’uns altres, mentre la vida
estigui subordinada al poder i al benefici.

Rebutgem un món on la violència és negoci i la guerra és indústria.
Rebutgem que les nostres vides siguin instrumentalitzades per a sostenir sistemes que
necessiten el conflicte per a perpetuar-se.

La nostra pau neix del suport mutu, de la solidaritat entre pobles, de la desobediència als
qui ens empenyen a l’enfrontament. És la pau dels qui es neguen a matar i a morir
per interessos aliens. És la pau que es construeix organitzant-nos, resistint i creant
alternatives.

Perquè lluitar per la pau avui és també lluitar contra les causes que fan la guerra possible.
I aquesta lluita —col·lectiva, conscient, insubmisa— és ja una forma de revolució.
Avui, com ahir, l’anarcosindicalisme no demana permís: construeix alternatives. Des dels
sindicats de base, les xarxes de suport mutu, les vagues, les okupacions, les
cooperatives, els carrers. Allí on hi hagi explotació, hi haurà resistència. Allí on hi hagi
obediència, hi haurà rebel·lia.


Que tremolin els qui sostenen aquest món vell.
Que s’escoltin les nostres veus a cada lloc de treball, a cada barri, a cada racó.


Perquè no esperem el futur:
L’estem creant.


Visca el Primer de Maig!
Visca la lluita de la classe treballadora!
Per l’anarquia i el suport mutu!


Corre compañeira! O vello mundo queda detrás noso

Hoxe non sinais por nostalxia nin por ritual. Sinais porque o presente arde e o
futuro quérennolo arrebatar. Sinais porque o traballo segue sendo explotación,
porque a obediencia se nos impón como virtude, e porque a dignidade aínda se negocia en mercados
que nunca eliximos.


O vello mundo —o da xerarquía, a submisión e o medo— ráchase baixo os nosos
pasos. Non o empuxamos por capricho, senón por necesidade. Cada xornada laboral precaria,
cada dereito recortado, cada vida subordinada ao beneficio duns poucos confirma que non
hai reforma suficiente dentro deste sistema.


Non hai futuro sen desobediencia.


Desobedecer é lembrar que non nacemos para obedecer ordes inxustas. É negarse a aceptar
que a vida se reduza a sobrevivir. É organizarnos sen amos, construír sen
permisos, resistir sen medo. A desobediencia non é caos: é a semente dunha orde nova,
nacido desde abaixo, horizontal, solidario e libre.


Fronte a quen nos quere illadas, eliximos a comunidade. Fronte a quen nos quere
dóciles, eliximos a acción directa. Fronte a quen nos quere cansas,
eliximos a loita compartida.


Paz. Traballo. Revolución.


Falar de paz hoxe non é inxenuidade: é unha urxencia. Vivimos nun mundo atravesado por guerras
abertas e conflitos permanentes, onde millóns de persoas son desprazadas,
explotadas ou sacrificadas en nome de intereses que nunca son os seus. As decisións
que conducen á guerra tómanse lonxe de quen a sofre, en despachos onde a vida
humana redúcese a cifras, recursos ou fronteiras.


Dinnos que a guerra é inevitable, que é parte da orde do mundo, que debemos
elixir bando e aceptar as súas regras. Pero a guerra que nos impoñen non é a nosa. Non
loitamos por bandeiras nin por mercados, nin polos beneficios de elites políticas ou
económicas que xamais pisan a fronte.


A paz que defendemos non é a paz do silencio, nin a paz dos cemiterios, nin a paz
imposta pola forza. É unha paz construída desde abaixo, desde a xustiza social, desde a
igualdade real e o fin de toda dominación. Porque non pode haber paz mentres exista
explotación, mentres a riqueza duns dependa da miseria doutros, mentres a vida
estea subordinada ao poder e ao beneficio.


Rexeitamos un mundo onde a violencia é negocio e a guerra unha industria.
Rexeitamos que as nosas vidas sexan instrumentalizadas para soster sistemas que
necesitan do conflito para perpetuarse.


A nosa paz nace do apoio mutuo, da solidariedade entre pobos, da desobediencia a quen
nos empuxa ao enfrontamento. É a paz de quen se nega a matar e a morrer
por intereses alleos. É a paz que se constrúe organizándonos, resistindo e creando
alternativas.


Porque loitar pola paz hoxe é tamén loitar contra as causas que fan a guerra
posible.


E esa loita —colectiva, consciente, insubmisa— é xa unha forma de revolución.
Hoxe, como onte, o anarcosindicalismo non pide permiso: constrúe alternativas. Desde os
sindicatos de base, as redes de apoio mutuo, as folgas, as okupaciones, as
cooperativas, as rúas. Alí onde haxa explotación, haberá resistencia. Alí onde haxa
obediencia, haberá rebeldía.


Que treman quen sostén este mundo vello.
Que se escoiten as nosas voces en cada traballo en cada barrio, en cada recuncho.


Porque non esperamos o futuro:
estamos a crealo.


Viva o Primeiro de Maio!
Viva a loita da clase traballadora!
Pola anarquía e o apoio mutuo!

Una respuesta a “1º de mayo: ¡Corre, compañera! El viejo mundo queda detrás de nosotras.”

Los comentarios están cerrados.

RSS
Follow by Email
WhatsApp